sudo systemctl enable --now psad
| IP | تهدید | بسته‌ها |
|---|---|---|
198.51.100.15 |
5 | 2,100 |
198.51.100.12 |
5 | 1,983 |
198.51.100.20 |
3 | 151 |
198.51.100.18 |
2 | 1,621 |
198.51.100.19 |
2 | 1,517 |
198.51.100.14 |
2 | 1,344 |
198.51.100.13 |
2 | 1,340 |
198.51.100.11 |
1 | 2,193 |
198.51.100.16 |
1 | 2,090 |
198.51.100.17 |
1 | 630 |
Fail2ban سرویس‌ها را می‌پاید و به ورودهای ناموفق واکنش نشان می‌دهد. اما کسی را که هرگز نمی‌کوشد وارد شود نمی‌بیند: نشانی‌ای که پورت‌های شما را جارو می‌کند تا چیزی برای گفت‌وگو بیابد، هیچ احراز هویت ناموفقی از خود بر جای نمی‌گذارد، پس هیچ جیلی فعال نمی‌شود. PSAD این شکاف را پر می‌کند: مدخل‌های گزارش iptables دربارهٔ ترافیک دورریخته را می‌خواند و آنچه می‌یابد را درجه‌بندی می‌کند.
این صفحه نشانی‌هایی را که PSAD علامت زده، سطح خطر داده‌شده به آن‌ها، شمار بسته‌های ارسالی و پورت‌های مقصد نشان می‌دهد. سطح از یک تا پنج می‌رود و باید در بافت خودش خوانده شود: یک کوبهٔ تکی به پورتی بسته، بر هر نشانی عمومی همهمهٔ پس‌زمینه است، حال آنکه جاروی روشمند صدها پورت از یک مبدأ معمولاً پیش‌درآمد کوششی است علیه آنچه باز از آب درآید.
PSAD برای آنکه اصلاً چیزی ببیند به قاعده‌ای برای ثبت در دیوارهٔ آتش شما نیاز دارد، و همین در بیشتر مواقع دلیل سکوت آن پس از نصب تازه است. صفحهٔ UFW در این پنل نشان می‌دهد که آن ثبت سر جایش هست یا نه.