| پورت | عملیات | مبدأ | |
|---|---|---|---|
22/tcp |
ALLOW | Anywhere | |
80/tcp |
ALLOW | Anywhere | |
443/tcp |
ALLOW | Anywhere | |
8083/tcp |
ALLOW | Anywhere | |
3306/tcp |
DENY | Anywhere | |
25/tcp |
DENY | Anywhere |
UFW از آن رو هست که نحو خام iptables هیچ چیز را نمیبخشد، و در همین کار موفق است. آنچه انجام نمیدهد این است که مجموعهٔ قواعد را ماهها بعد آسانبازبینی کند، آنگاه که ufw status numbered سی سطر برمیگرداند و شما میکوشید دریابید کدامها هنوز لازماند.
این صفحه همان قواعد را نشان میدهد، اما سیاستهای پیشفرض ورودی و خروجی را جلو میاندازد، چون درست همینهاست که فراموش میشود. مجموعهقاعدهای که سختگیرانه به نظر میرسد هیچ معنایی ندارد اگر سیاست پیشفرض ورودی روی allow مانده باشد. قواعد با کنش، پورت، پروتکل و مبدأ نشان داده میشوند و مدخلهای IPv6 کنار همتایان IPv4 خود میایستند بهجای آنکه فهرست را دو برابر کنند.
خطاهایی که جستوجویشان میارزد: پورتی که برای یک آزمایش باز شده و هرگز بسته نشده، سرویسی که روی همهٔ رابطها گوش میدهد در حالی که localhost کافی بود، و قاعدهای که کل یک زیرشبکه را راه میدهد جایی که یک نشانی بس بود. صفحهٔ پورتهای باز نیمهٔ دیگر تصویر را نشان میدهد: پشت آن قواعد واقعاً چه چیزی گوش میدهد.
سنجیدن این دو تصویر با یکدیگر بهطور منظم ارزش دارد، چون بیسروصدا از هم دور میشوند. یک قاعده ممکن است درگاهی را ببندد که کسی به آن گوش نمیدهد؛ آنگاه تنها باری اضافی در مجموعه است. عکسش هم پیش میآید: سرویسی که پشت قاعدهای که بسته میپنداشتید، روی همه رابطها گوش میدهد. پاسخ قدیمی این پرسش netstat است و هنوز هم درست است؛ فقط خروجیاش را هر بار باید با چشم از نو خواند.