کنترل دسترسی اجباری تعیین می‌کند یک برنامه چه اجازه‌ای دارد، جدا از دسترسی‌های کاربری که آن را اجرا می‌کند. روی Ubuntu و Debian این یعنی AppArmor: روی بیشتر سرورها نصب است و اجرا می‌شود، و روی بسیاری از آن‌ها عملاً هیچ چیز را محدود نمی‌کند.
این صفحه هر نمایهٔ بارگذاری‌شده را با حالتش، فرایندهایی که محدود اجرا می‌شوند و فرایندهایی که اصلاً بدون نمایه اجرا می‌شوند نشان می‌دهد. حالت نخستین چیزی است که باید بررسی شود. نمایه در حالت complain آنچه را که مسدود می‌کرد ثبت می‌کند و هیچ چیز را مسدود نمی‌کند: هنگام تنظیم یک نمایهٔ تازه سودمند است و به‌عنوان حفاظت بی‌ارزش، اگر همان‌طور مانده و فراموش شده باشد. تنها enforce است که فرایند را واقعاً محدود می‌کند.
فهرست فرایندهای بی‌نمایه نیمهٔ جالب‌تر ماجراست. هر چه از شبکه در دسترس است باید زیر نمایه‌ای باشد: کارساز وب، پایگاه داده، شبح پست و هر کارساز برنامه‌ای که خودتان نوشته‌اید. ردهای اخیر هم نشان داده می‌شوند، چون سرویسی که پس از تغییر نمایه ناگهان بدقلق می‌شود معمولاً همان‌جا خودش را توضیح می‌دهد.