Ο υποχρεωτικός έλεγχος πρόσβασης αποφασίζει τι επιτρέπεται να κάνει ένα πρόγραμμα, ανεξάρτητα από τα δικαιώματα του χρήστη που το τρέχει. Σε Ubuntu και Debian αυτό σημαίνει AppArmor: είναι εγκατεστημένο και τρέχει στους περισσότερους διακομιστές, και σε πάρα πολλούς από αυτούς πρακτικά δεν περιορίζει τίποτα.
Η σελίδα δείχνει κάθε φορτωμένο προφίλ με τη λειτουργία του, τις διεργασίες που τρέχουν περιορισμένες και εκείνες που τρέχουν χωρίς κανένα προφίλ. Η λειτουργία είναι το πρώτο που πρέπει να ελέγξετε. Ένα προφίλ σε λειτουργία complain καταγράφει τι θα είχε μπλοκάρει και δεν μπλοκάρει τίποτα: χρήσιμο όσο ρυθμίζετε ένα νέο προφίλ, άχρηστο ως προστασία αν έμεινε έτσι και ξεχάστηκε. Μόνο η enforce περιορίζει πραγματικά μια διεργασία.
Η λίστα των διεργασιών χωρίς προφίλ είναι το πιο ενδιαφέρον μισό. Ό,τι είναι προσβάσιμο από το δίκτυο ανήκει κάτω από ένα προφίλ: ο διακομιστής web, η βάση δεδομένων, ο δαίμονας αλληλογραφίας και κάθε διακομιστής εφαρμογών που γράψατε μόνοι σας. Εμφανίζονται και οι πρόσφατες απορρίψεις, καθώς μια υπηρεσία που ξαφνικά δυσλειτουργεί μετά από αλλαγή προφίλ συνήθως εξηγείται εκεί.